BUMALIK ANG ISANG PILOTO MATAPOS ANG ANIM NA BUWANG MISYON UPANG SURPRESAHIN ANG KANYANG PINAKAMAMAHAL NA ASAWA—NGUNIT ISANG NAKAKADUROG-PUSONG EKSENA ANG SUMALUBONG SA KANYA SA LOOB NG KANILANG TAHANAN!
Malamig ang ihip ng hangin at unti-unting pumapatak ang ambon nang huminto ang isang taxi sa tapat ng isang magandang bahay sa tahimik na subdivision. Mula sa sasakyan, bumaba si Captain Gabriel, isang magiting at respetadong piloto ng Air Force. Nakasuot pa rin siya ng kanyang pormal na uniporme, bitbit ang isang mabigat na duffel bag, at sa kanyang kabilang kamay ay may hawak siyang isang malaking palumpon ng mga pulang rosas at isang maliit na kahon ng kwintas.
Anim na buwan siyang nawala. Anim na buwan siyang na-assign sa isang napakadelikadong misyon sa labas ng bansa kung saan ipinagbawal ang anumang komunikasyon sa kanilang mga pamilya upang maprotektahan ang operasyon. Sa bawat gabi na siya ay nasa himpapawid, sa bawat sandaling nasa bingit siya ng panganib, iisang tao lamang ang nagbibigay sa kanya ng lakas upang mabuhay—ang kanyang napakaganda at mapagmahal na asawa, si Isabelle.
Habang naglalakad siya patungo sa pintuan ng kanilang bahay, halos sumabog ang dibdib niya sa matinding pananabik. Pinlano niya ang gabing ito nang paulit-ulit sa kanyang isipan. Bubuksan niya ang pinto nang tahimik, sasalubungin niya si Isabelle sa kusina o sa sala, at yayakapin niya ito nang napakahigpit. Ipapangako niyang hindi na siya muling aalis nang ganoon katagal.
Dahan-dahan niyang ipinasok ang kanyang susi sa kandado. Pinihit niya ito nang walang ingay at itinulak ang pinto.
Ngunit sa halip na amoy ng paborito niyang niluluto ni Isabelle o ang mabangong halimuyak ng vanilla candles na palaging nakasindi sa kanilang sala, isang kakaiba at malamig na hangin ang sumalubong sa kanya. Amoy gamot. Amoy disimpektante.
Madilim ang buong sala. Tanging ang liwanag mula sa poste sa labas ang nagbibigay ng anino sa mga kasangkapan.
Kumunot ang noo ni Gabriel. Ibinaba niya ang kanyang duffel bag ngunit nanatiling hawak ang mga rosas.
“Isabelle? Babe, nandito na ako,” mahina at malambing niyang tawag, inaasahang may lalabas mula sa kanilang kwarto. Ngunit walang sumagot. Tanging ang nakakabinging katahimikan lamang ang umalingawngaw sa buong bahay.
Naglakad siya patungo sa kusina. Nakita niyang walang laman ang refrigerator, at may mga natuyong dahon ng halaman sa gilid ng bintana na tila matagal nang hindi nadidiligan. Nagsimulang bumilis ang tibok ng kanyang puso. Isang malamig na kaba ang gumapang sa kanyang likuran. May mali. May napakalaking mali.
Napatingin siya sa hagdanan patungo sa ikalawang palapag. May nakita siyang manipis na liwanag na nagmumula sa siwang ng pinto ng kanilang master’s bedroom. Rinig niya ang isang mahina at ritmikong tunog na parang isang makina.
Beep… beep… beep…
Hinakbang niya ang hagdan, bawat hakbang ay tila bumibigat ang kanyang mga paa. Pumasok sa isip niya ang iba’t ibang masasamang senaryo. Ninakawan ba sila? May nanakit ba sa asawa niya? O baka naman may kasama itong iba dahil sa tagal ng pagkawala niya? Ipinilig niya ang kanyang ulo upang alisin ang masasamang kaisipan. Hindi magagawa ni Isabelle iyon. Mahal na mahal nila ang isa’t isa.
Nang marating niya ang tapat ng kwarto, dahan-dahan niyang itinulak ang pinto.
Bumagsak ang mga rosas mula sa kamay ni Gabriel. Ang mga pulang talulot ay kumalat sa malamig na sahig. Nalaglag ang kanyang panga at tuluyang nawalan ng lakas ang kanyang mga tuhod.
Ang kwartong pinuno nila ng tawanan at pagmamahalan ay mukha na ngayong isang kwarto sa ospital. Sa gitna nito ay may isang hospital bed. Nakakabit sa iba’t ibang makina at oxygen tank ang isang napakapayat at maputlang babae na halos hindi na niya makilala. Walang buhok, nakapikit, at halos buto’t balat na lamang.
Ngunit kilala ng puso niya ang babaeng iyon. Siya ang babaeng pinangakuan niya ng walang hanggan sa harap ng altar. Si Isabelle.
Sa gilid ng kama, nakaupo ang biyenan ni Gabriel na si Mama Elena. Umiiyak ito nang tahimik habang hawak ang kamay ng kanyang anak. Nang marinig ng matanda ang pagbagsak ng mga bulaklak, lumingon ito. Nanlaki ang mga mata ni Mama Elena nang makita siya.
“G-Gabriel… anak… nandito ka na,” humahagulgol na bulong ng matanda, pilit na tumatayo upang salubungin siya.
Hindi makapagsalita si Gabriel. Tila may nakabara sa kanyang lalamunan na pumipigil sa kanyang huminga. Nanginginig siyang lumapit sa kama, ang mga mata ay nanlalabo dahil sa nagbabadyang mga luha.
“M-Ma… a-anong nangyari? Anong ginawa niyo sa asawa ko? Bakit siya nandito? A-Anong sakit niya?!” basag at nagwawalang boses na tanong ni Gabriel habang pilit na hinahawakan ang malamig na kamay ni Isabelle.
Umiiyak na umiling si Mama Elena. “Stage 4 Pancreatic Cancer, Gabriel. Natuklasan ito ng mga doktor isang linggo pagkatapos mong umalis para sa misyon mo. Masyado nang huli ang lahat. Kumalat na ang kanser sa kanyang mga organo.”
“Bakit hindi niyo sinabi sa akin?! Bakit wala akong alam?!” sigaw ni Gabriel, ang mga luha ay tuluyan nang pumatak sa kanyang mga pisngi at bumasa sa kamay ng kanyang asawa. “Asawa niya ako! May karapatan akong malaman! Sana umuwi ako agad! Sana inalagaan ko siya!”
Kumuha ng isang puting sobre si Mama Elena mula sa maliit na lamesa sa tabi ng kama. Inabot niya ito kay Gabriel.
“Ipinagbawal niya sa amin na ipaalam sa’yo, Gabriel,” malungkot na paliwanag ng matanda. “Alam ni Isabelle kung gaano kadelikado ang misyon mo. Sabi niya, kapag nalaman mo ang kalagayan niya, mawawala ka sa pokus. Baka mapahamak ka at ang mga kasamahan mo. Mas pinili niyang labanan ang sakit nang mag-isa, kaysa maging dahilan ng ikamamatay mo sa himpapawid. Ang tanging hiling lang niya sa Diyos ay bigyan siya ng sapat na oras… na makita ka niyang umuwi nang ligtas bago siya pumikit.”
Nanghina si Gabriel at tuluyang napaluhod sa gilid ng kama. Ibinaba niya ang kanyang ulo sa dibdib ng asawa at humagulgol nang napakalakas, isang iyak ng matinding panghihinayang, sakit, at pagkadurog. Ang lalaking matapang na humarap sa mga kalaban at lumipad sa gitna ng mga bagyo ay tuluyang nagiba sa harap ng babaeng nagbuwis ng sarili nitong emosyon para sa kanya.
Dahan-dahan, sa gitna ng kanyang pag-iyak, naramdaman ni Gabriel ang mahinang paggalaw ng mga daliri ni Isabelle.
Umangat ang tingin niya. Unti-unting iminulat ni Isabelle ang kanyang pagod na pagod na mga mata. Sa kabila ng matinding sakit, isang napakatamis at payapang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga maputlang labi nang makita niya ang uniporme at ang mukha ng kanyang asawa.
“G-Gabriel… mahal ko…” mahinang bulong ni Isabelle, ang boses ay parang hangin.
“Nandito na ako, babe. Nandito na ako. Huwag ka nang magsalita. Magpapagaling ka. Dadalhin kita sa pinakamagandang ospital bukas. Gagawin natin ang lahat, mabubuhay ka,” umiiyak at nagpapanic na sabi ni Gabriel habang hinahalikan ang noo ng asawa.
Ngunit umiling nang marahan si Isabelle. Itinaas niya ang kanyang nanginginig na kamay at pinunasan ang luha sa pisngi ni Gabriel.
“Hindi na kailangan, mahal ko… T-Tapos na ang laban ko… Ang mahalaga… umuwi kang ligtas… I-Iyan lang ang ipinagdasal ko…”
Binuksan ni Gabriel ang sobreng inabot ng kanyang biyenan. Sa loob nito ay isang maikling liham na isinulat ni Isabelle noong may lakas pa ito.
“Sa aking matapang na Kapitan,
Kung binabasa mo ito, marahil ay ligtas ka nang nakauwi. Patawad kung itinago ko ito sa’yo. Gusto kong lumipad ka nang walang mabigat na dalahin sa puso. Pakiusap, huwag mong sisihin ang sarili mo. Ang bawat araw na minahal mo ako ay sapat na upang baunin ko sa kabilang buhay. Ipagpatuloy mo ang paglipad, Gabriel. Sa tuwing titingala ka sa ulap, alalahanin mong naroon ako, nagbabantay at nakangiti sa’yo. Mahal na mahal kita, hanggang sa huling hininga ko.”
Pagkabasa ng liham, niyakap ni Gabriel ang kanyang asawa nang napakahigpit, tila pilit na ibinabahagi ang kanyang sariling lakas at buhay dito.
“Mahal na mahal din kita, Isabelle. Sobra. Patawarin mo ako kung wala ako sa tabi mo noong mga panahong nasasaktan ka,” bulong niya.
Tiningnan siya ni Isabelle sa huling pagkakataon. Ang kanyang mga mata ay puno ng walang hanggang pag-ibig. Huminga siya nang malalim, isang hiningang puno ng kapayapaan, at tuluyang isinara ang kanyang mga mata.
Ang makina sa gilid ng kama ay naglabas ng isang mahaba at tuloy-tuloy na tunog.
Tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Gabriel. Ang lalaking nakaligtas sa pinakamapanganib na digmaan sa labas ng bansa ay natalo sa pinakamasakit na labanan sa loob ng kanyang sariling tahanan. Sa gabing iyon, kasabay ng malamig na ulan, tahimik na nagpaalam ang isang bayani sa nag-iisang reyna ng kanyang buhay—ang babaeng nagturo sa kanya na minsan, ang pinakadalisay na pag-ibig ay nasusukat sa mga sakripisyong itinatago natin para sa ikabubuti ng taong mahal natin.
