9 na Taon sa Abroad ang Binata—Pag-uwi, Pinagtawanan Dahil Barong-Barong pa rin ang Bahay!
“Grabe, nine years ka sa abroad pero barong-barong pa rin bahay n’yo?”
Sabay-sabay na nagtawanan ang ilang lalaki sa tapat ng sari-sari store nang makita nilang bumaba si Marco Villanueva mula sa lumang tricycle.
May dala lamang siyang isang maliit na maleta.
Simple ang suot—puting T-shirt, maong na pantalon, at kupas na sapatos.
Walang mamahaling relo.
Walang bagong cellphone na ipinagyayabang.
Wala ring luxury car na karaniwang inaasahan ng mga tao sa isang OFW na halos isang dekada nang nagtatrabaho sa ibang bansa.
Ngumiti lang si Marco.
“Okay lang. Basta may bahay na mauuwian.”
Pero nang lumingon siya sa dulo ng kalsada, parang may humigpit sa kanyang dibdib.
Nandoon pa rin ang bahay nila.
Yari sa lumang kahoy.
Kalawangin ang bubong.
May ilang bahagi na tinakpan lamang ng trapal.
At sa gilid, may maliit na kusinang halos nakasandal na sa puno ng mangga.
Nine years.
Nine years siyang nagtrabaho sa Australia bilang mechanic.
Nine years siyang nagsakripisyo.
At halos buwan-buwan, nagpapadala siya ng pera sa kanyang pamilya.
“Bakit… ganito pa rin?”
Mahina niyang bulong.
Bago siya umalis noon, ipinangako niya sa kanyang inang si Aling Teresa na balang araw ay ipagagawa niya sila ng magandang bahay.
“Ma, kapag nakaipon ako, papalitan natin ’tong bubong. Magkakaroon kayo ng sariling kwarto. Hindi na kayo tatakbo sa kapitbahay kapag umuulan.”
Ngumiti lang noon ang ina.
“Anak, huwag mong ubusin ang buhay mo sa trabaho. Kahit maliit ang bahay natin, basta sama-sama tayo.”
Pero hindi iyon sapat para kay Marco.
Gusto niyang bigyan ng magandang buhay ang pamilya.
Kaya sa unang taon niya sa abroad, ₱30,000 kada buwan ang ipinapadala niya.
Nang tumaas ang sahod niya, naging ₱50,000.
Minsan, umaabot pa sa ₱70,000 kapag may overtime.
Ang kuya niyang si Renato ang humahawak ng pera dahil mahina na ang mata ng kanilang ina at hindi marunong sa online banking.
Sa bawat tawag ni Marco, iisa ang sagot ni Renato.
“Okay lang dito, bro. Ginagawa na natin unti-unti ang bahay.”
Kapag tinatanong niya kung bakit walang litrato ng renovation, lagi itong may dahilan.
“Maulan.”
“Walang signal.”
“Nasira camera ng phone.”
“Next month, bro.”
Hanggang sa lumipas ang maraming taon.
Sa sobrang busy ni Marco sa trabaho, naniwala siya.
Ngayon, nasa harap niya ang katotohanan.
Hindi man lang napalitan ang kalawangin nilang bubong.
“Mama!”
Sigaw niya habang papalapit sa bahay.
Mula sa loob, lumabas ang isang payat na matandang babae.
Nang makita siya nito, nabitawan nito ang hawak na tabo.
“Marco?”
