ANG BUNTIS SA HARAP NG OSPITAL AT ANG BUKOD-TANGING PULSERAS: ANG NAKAKAGIMBAL NA PAGKIKITA NG ISANG SUNDALO AT NG BABAENG INAKALA NIYANG TULUYAN NANG NAWALA!
Mabigat ang bawat hakbang ng mga combat boots ni Kapitan Elias sa sementadong kalsada ng Maynila, ngunit mas mabigat ang dalahin ng kanyang puso. Sampung buwan. Sampung buwan siyang na-deploy sa isang napakadelikado at sikretong misyon sa kabundukan ng Mindanao. Sa loob ng halos isang taon, nabuhay siya sa gitna ng putukan, putik, at amoy ng pulbura. Nakaligtas siya sa mga bala ng kalaban, ngunit pag-uwi niya sa siyudad, isang malamig at nakakabinging katahimikan ang sumalubong sa kanya. Wala siyang pamilyang uuwian, at ang nag-iisang babaeng pinangakuan niya ng kanyang buhay—si Clara—ay bigla na lamang naglaho na parang bula ilang linggo bago siya umalis patungo sa misyon.
Inikot ni Elias ang buong probinsya nila noon bago siya sumabak sa giyera upang hanapin si Clara, ngunit walang nakakaalam kung saan ito nagpunta. Umiiyak at nagmamakaawa siya sa mga kaibigan nito, ngunit sadyang itinago ng tadhana ang babaeng pinakamamahal niya. Ang tanging naiwan lamang kay Elias ay ang alaala ng kanilang huling pagkikita at ang pangako na babalikan niya ito. Ngayon, bitbit ang kanyang duffel bag at ang mga peklat ng digmaan, nagdesisyon siyang dumaan muna sa General Hospital upang bisitahin ang isang kasamahang sundalo na naunang na-confine doon.
Maulap ang kalangitan at unti-unting pumapatak ang manipis na ambon. Habang naglalakad si Elias patungo sa pangunahing pintuan ng ospital, nahagip ng kanyang paningin ang isang babaeng nakaupo sa isang lumang sementadong upuan sa labas ng Emergency Room. Nakasuot ito ng isang kupas at maluwag na bestida, halatang pagod na pagod, at walang payong na panangga sa ambon. Ngunit ang kumuha ng atensyon ni Elias ay ang malaking tiyan ng babae—siya ay nagdadalang-tao at tila kabuwanan na nito. Nakayuko ang babae, tahimik na humihikbi habang hinihimas ang kanyang sinapupunan na tila humihingi ng tawad sa batang hindi pa isinisilang dahil sa kanilang malungkot na sitwasyon.
Nakaramdam ng matinding awa si Elias. Bilang isang sundalo, nakatatak sa kanyang isipan ang pagtulong sa mga nangangailangan. Dahan-dahan siyang lumapit upang iabot sana ang kanyang malaking military jacket upang may maipantakip ang giniginaw na buntis.
Ngunit bago pa man siya makapagsalita, itinaas ng babae ang kanyang kanang kamay upang punasan ang mga luhang umaagos sa kanyang pisngi at hawiin ang basang buhok na tumatakip sa kanyang mukha.
Sa isang iglap, tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Elias. Paralisado ang kanyang buong katawan.
Sa pulso ng babae, kumislap sa ilalim ng malamlam na ilaw ng ospital ang isang pamilyar na bagay. Isang pilak na pulseras na may nakaukit na maliit na araw at buwan, napapalamutian ng isang bughaw na bato. Hindi siya maaaring magkamali. Siya mismo ang nagdisenyo ng pulseras na iyon. Siya mismo ang nag-ipon ng kanyang unang sahod sa militar upang ipasadya iyon. At siya mismo ang nagsuot niyan sa pulso ng iisang babae lamang sa buong mundo.
“C-Clara…?” nanginginig at halos paos na bulong ni Elias, nabitawan ang kanyang mabigat na duffel bag na lumikha ng malakas na tunog sa semento.
Gulat na napatingala ang babae. Nang magtama ang kanilang mga paningin, tila inabandona ng dugo ang mukha ni Clara. Nanlaki ang kanyang mga mata, napaawang ang kanyang mga labi, at ang mga luhang kanina pa umaagos ay biglang napalitan ng matinding takot at hindi makapaniwalang ekspresyon. Pilit siyang umatras, kinakapa ang kanyang malaking tiyan na parang pinoprotektahan ito, ngunit wala siyang lakas upang tumayo.
“Elias… Diyos ko… p-patay ka na…” humahagulgol na usal ni Clara, nanginginig ang buong katawan habang nakatingin sa sundalong nakatayo sa kanyang harapan.
Bumagsak ang mga tuhod ni Elias sa malamig at basang semento. Walang pakialam sa mga taong nagdaraan, mabilis niyang hinawakan ang malamig na mga kamay ni Clara. Ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa pinaghalong kaligayahan, kalituhan, at matinding pighati nang makita ang kalagayan ng babaeng mahal niya.
“Buhay ako, Clara. Buhay na buhay ako,” umiiyak na sagot ni Elias, idinidikit ang kamay ng babae sa kanyang pisngi. Tiningnan niya ang malaking tiyan nito. Isang nakakagimbal na katotohanan ang unti-unting nabubuo sa kanyang isipan. “Bakit mo inisip na patay na ako? At… at bakit ka nagtatago? Anak ko ba ito, Clara? Anak ba natin ito?!”
Hindi na kinaya ni Clara ang bigat ng kanyang dibdib. Tuluyan siyang humagulgol at napasubsob sa balikat ng lalaking inakala niyang hindi na niya kailanman masisilayan. Sa pagitan ng kanyang pag-iyak, isiniwalat niya ang sikretong muntik nang sumira sa kanilang buhay.
Nalaman ni Clara na buntis siya ilang araw bago ang nakatakdang pag-alis ni Elias sampung buwan na ang nakakalipas. Plano sana niya itong ipagtapat bilang isang masayang sorpresa. Ngunit isang opisyal—isang mataas na heneral na may malalim na inggit at galit kay Elias dahil hindi nito sinunod ang mga tiwaling utos sa kampo—ang nagpatawag kay Clara. Sinabi ng heneral na kasama si Elias sa isang suicide mission at kumpirmadong sumabog ang sinasakyan nitong chopper. Binantaan pa siya ng tiwaling opisyal na kapag nalaman ng militar na nagdadalang-tao siya sa anak ni Elias, tatanggalan siya ng karapatan at aagawin ang bata upang ipasok sa isang institusyon. Dahil sa matinding takot, pagdadalamhati, at kawalan ng kakampi, nagdesisyon si Clara na lumayo, magtago sa pinakamalungkot na sulok ng Maynila, at buhayin ang bata nang mag-isa.
Nang marinig ito, kumuyom ang mga kamao ni Elias. Ang galit sa tiwaling opisyal ay nag-aapoy sa kanyang dibdib, ngunit mas nangingibabaw ang pagmamahal at awa sa babaeng nagtiis ng impyerno para lamang protektahan ang kanilang anak.
“Wala nang mananakit sa inyo,” matatag at puno ng awtoridad na pangako ni Elias, pinupunasan ang mga luha ni Clara bago hinalikan ang noo nito. Dahan-dahan niyang ipinatong ang kanyang malalaking kamay sa malaking tiyan ni Clara, at sa sandaling iyon, naramdaman niya ang isang malakas na sipa mula sa sanggol sa loob. Napangiti si Elias habang patuloy na pumapatak ang kanyang mga luha. “Nandito na ako. Hindi ko na kayo iiwan kailanman. Tapos na ang digmaan ko sa bundok, ngunit sisiguraduhin kong babagsak ang sinumang nagtangkang sumira sa pamilya natin.”
Inalalayan ni Elias si Clara patayo, binuhat sa kanyang malalakas na bisig na parang isang napakahalagang prinsesa, at dinala sa loob ng ospital upang bigyan ng maayos at ligtas na atensyong medikal. Ang pulseras na naging saksi sa kanilang paghihiwalay ay siya ring naging liwanag na nag-ugnay muli sa dalawang pusong pilit na pinaglayo ng tadhana. Sa wakas, ang sundalong lumaban para sa bayan ay umuwi upang ipaglaban ang pinakamahalagang misyon ng kanyang buhay—ang pagiging isang ama at asawa.
