Construction Worker na Kinukutya Dahil Mahirap, Araw-araw Nag-uuwi ng mga Pusang Gala—Pagkalipas ng 3 Buwan, Isang Kakaibang Pangyayari ang Nagpaiyak sa Buong Kapitbahayan
“Jun, sarili mo nga hindi mo mapakain, nag-uuwi ka pa ng pusa!”
Nagtawanan ang ilang lalaking nakaupo sa tapat ng sari-sari store habang naglalakad pauwi si Jun Mendoza.
Tatlumpu’t apat na taong gulang si Jun.
Construction worker.
Kupas ang pantalon.
Luma ang sapatos.
At halos araw-araw ay may alikabok ng semento sa buhok at damit.
Sa bisig niya noong gabing iyon ay isang maliit na kuting na kulay puti at kulay abo.
Payat.
Basang-basa.
At nanginginig.
“Dagdag na naman?” sigaw ng kapitbahay niyang si Mang Rudy.
Napangiti lang si Jun.
“Nakita ko po sa kanal.”
“Pabayaan mo! Hayop lang ‘yan!”
Hindi sumagot si Jun.
Dinala niya ang kuting sa maliit niyang bahay na gawa sa kahoy at yero.
May tatlo nang pusang naghihintay sa pintuan.
Si Puti.
Si Kiko.
At si Muning.
Ngayon, apat na sila.
“O, may bago kayong kapatid,” biro ni Jun.
Wala siyang asawa.
Wala ring anak.
Ang ina niyang nag-iisang pamilya niya ay pumanaw dalawang taon na ang nakalipas.
Mula noon, mag-isa na siyang naninirahan.
Mahigit ₱600 lang ang kinikita niya kapag may trabaho.
At kapag umuulan at walang construction—
wala ring sahod.
Gayunman, araw-araw bago siya kumain, tinitiyak muna niyang may pagkain ang mga pusang iniligtas niya.
Minsan tira-tirang isda.
Minsan sardinas na hinahalo sa kanin.
At kapag talagang walang pera—
hati sila sa itlog.
“Baliw ka talaga,” sabi minsan ng katrabaho niyang si Noel.
“Bakit?”
“May ₱100 ka na lang, bumili ka pa ng cat food.”
Napangiti si Jun.
“Makakatrabaho naman ako bukas.”
“Paano kung wala?”
Tumingin siya sa pusang natutulog sa kandungan niya.
“E di hati kami.”
Hindi maintindihan ng mga tao kung bakit ganoon siya.
Pero may dahilan.
Noong bata pa si Jun, napakahirap ng pamilya nila.
Ang ama niya ay umalis at hindi na bumalik.
Siya at ang ina lamang ang magkasama.
Isang gabi, sampung taong gulang siya noon, tatlong araw silang halos walang pagkain.
Habang umiiyak siya sa labas ng bahay, may isang pusang gala na lumapit at umupo sa tabi niya.
Walang pagkain ang pusa.
Wala rin siyang pagkain.
Pero buong gabi, nanatili iyon sa tabi niya.
Kinabukasan, sinabi ng ina:
“Anak, minsan hindi kailangan ng isang nilalang ng pera para samahan ka. Kaya kapag kaya mong gumawa ng mabuti, gawin mo.”
Hindi iyon nakalimutan ni Jun.
Kaya kahit matanda na siya, kapag may nakita siyang kuting na sugatan o gutom, hindi niya kayang iwan.
Ngunit hindi lahat ay natutuwa.
“Ang baho ng lugar dahil sa mga pusa mo!”
“Baka magdala ng sakit!”
“Hindi shelter ang barangay natin!”
Minsan, may nagreklamo pa sa barangay.
Kaya maingat si Jun.
Nililinis niya araw-araw ang paligid.
Nag-iipon upang mapabakuna ang mga pusa.
At kapag may gustong mag-ampon, tinitiyak niyang mabuting pamilya ang kukuha.
Isang araw, habang pauwi mula construction site, may nakita siyang itim na pusa sa ilalim ng nakaparadang truck.
May sugat ang paa.
“Halika.”
Umatras ang pusa.
“Hindi kita sasaktan.”
Halos dalawampung minuto siyang nakaupo sa tabi ng kalsada hanggang lumapit ito.
Dinala niya sa maliit na veterinary clinic.
“Kuya,” sabi ng vet, “kailangan linisin ang sugat. Mga ₱1,800.”
Napahawak si Jun sa bulsa.
May ₱2,100 siyang natitirang sahod.
Iyon sana ang pambayad sa kuryente.
“Gawin n’yo po.”
“Sigurado?”
Tumango siya.
“Baka maputulan ng paa kung ma-infect.”
Kinagabihan, kandila ang gamit niya sa bahay dahil hindi muna niya nabayaran ang bill.
Nang malaman iyon ng kapitbahay, pinagtawanan na naman siya.
“Hay naku, Jun! Nawalan ka na ng kuryente dahil sa pusa!”
Ngumiti lamang siya.
“Bukas, may araw naman.”
Lumipas ang tatlong buwan.
Mula apat, naging siyam ang pusang pansamantalang inaalagaan ni Jun.
Tatlo roon ay naampon na.
May lima pa siyang regular na pinapakain sa labas.
At ang itim na pusang iniligtas niya ay pinangalanan niyang Shadow.
Kakaiba si Shadow.
Hindi ito mahilig lumayo kay Jun.
Kapag umuuwi siya, naghihintay ito sa gate.
Kapag natutulog siya, nasa paanan.
At kapag may estranghero, parang bantay itong nakatingin.
Isang gabi, bandang alas-dos ng madaling-araw, biglang nagising si Jun.
May kinakalmot sa dibdib niya.
“Shadow… ano ba?”
Malakas ang iyak ng pusa.
“Meow! Meow!”
Tinulak niya ito nang marahan.
“Tulog pa.”
Pero hindi tumigil si Shadow.
Kinagat nito nang mahina ang manggas niya.
Tumakbo sa pinto.
Bumalik.
Muling umiyak.
Napaupo si Jun.
“Ano meron?”
Pagbukas niya ng pinto, may naamoy siya.
Usok.
Mahina.
Pero malinaw.
Napalingon siya sa kabilang bahay.
Ang bahay ni Mang Rudy.
Ang lalaking pinakamadalas kumutya sa kaniya.
May manipis na usok na lumalabas sa likod na bintana.
“Sunog!”
Tumakbo si Jun.
“GISING! MAY SUNOG!”
Kumatok siya nang malakas sa gate.
“KUYA RUDY!”
Walang sumasagot.
Lumalaki ang usok.
May faulty electrical wiring pala sa kusina.
At nagsisimula nang kumalat ang apoy sa kahoy na bahagi ng bahay.
Walang pag-aalinlangan, umakyat si Jun sa mababang pader at pumasok.
“RUDY!”
Naalimpungatan ang pamilya.
“Anong—”
“Lumabas kayo!”
Nagkagulo.
Nasa loob ang asawa ni Rudy.
Dalawang anak.
At ang pitumpung taong gulang nitong ina na hirap maglakad.
Karga ni Jun ang matanda habang inilalabas.
Nagising ang mga kapitbahay.
May tumawag sa fire department.
May nagdala ng timba.
Makalipas ang ilang minuto, nailabas lahat.
Nasunog ang bahagi ng kusina at likod ng bahay.
Pero walang taong napahamak.
Habang nakaupo si Mang Rudy sa gilid ng kalsada, yakap ang mga anak, bigla niyang napansin ang itim na pusang nasa tabi ni Jun.
“Paano mo nalaman?”
Tumingin si Jun kay Shadow.
“Ginising niya ako.”
Tahimik si Rudy.
“Yung pusa?”
Tumango si Jun.
“Iyan ba ‘yung ginastusan mo ng halos buong sahod mo?”
“Oo.”
Hindi nakapagsalita si Mang Rudy.
Ang pusang tinawag niyang “walang silbi”—
ang siyang unang nakapansin sa peligro.
Kinabukasan, kumalat ang kuwento sa buong barangay.
Ngunit may isa pang kakaibang pangyayari.
May dumating na mamahaling itim na sasakyan sa tapat ng maliit na bahay ni Jun.
Bumaba ang isang matandang babae.
Maayos ang pananamit.
May kasama itong driver at isang batang babae.
“Si Jun Mendoza?”
Nagulat siya.
“Ako po.”
Nang makita ng matandang babae si Shadow, napahawak ito sa bibig.
“Midnight!”
Tumakbo ang pusa.
Diretso sa babae.
Nanlaki ang mata ni Jun.
“Kilalang-kilala n’yo po siya?”
Niyakap ng matanda ang pusa.
“Tatlong buwan ko siyang hinahanap.”
Ang babae ay si Doña Emilia Santiago, may-ari ng isang malaking construction and property development company.
Si Shadow—o Midnight—ay pusa ng apo niyang si Sophie.
Nawala ito matapos makatakas mula sa sasakyan habang dinadala sa veterinary clinic.
Naglagay sila ng posters.
Naghanap.
Pero walang nakakita.
“Paano ninyo ako nahanap?”
Ipinakita ng driver ang larawan sa social media tungkol sa sunog.
May litrato ni Jun kasama si Shadow.
Nakilala agad ni Sophie ang pusa.
Lumapit ang batang babae kay Jun.
“Kayo po nagligtas sa kaniya?”
“Opo.”
“Thank you.”
Niyakap siya ng bata.
Napahiya si Jun.
“Ayos lang.”
Tinanong ni Doña Emilia:
“Magkano ang ginastos mo sa kaniya?”
“Hindi na po mahalaga.”
“Gusto kong bayaran.”
Agad siyang umiling.
“Hindi ko po siya tinulungan para bayaran.”
Napatingin ang matanda sa maliit niyang bahay.
Sa mga pusang natutulog sa kahon.
Sa mga lumang mangkok na malinis na nakahilera.
“Anong trabaho mo?”
“Construction worker po.”
“Saang kumpanya?”
Sinabi ni Jun ang pangalan ng contractor.
Biglang nagbago ang mukha ni Doña Emilia.
Isa iyon sa subcontractors ng sariling kumpanya niya.
“Regular employee ka?”
Napangiti si Jun.
“Daily wage lang po.”
“Gaano ka na katagal?”
“Anim na taon.”
Napakunot-noo ang matanda.
“Anim na taon at daily wage?”
Tumahimik siya.
Doon nagsimula ang isa pang imbestigasyon.
Nalaman ni Doña Emilia na maraming construction workers sa site ang matagal nang nagtatrabaho ngunit hindi maayos ang employment records.
May delayed benefits.
May kulang na safety equipment.
At may ilang deductions na hindi malinaw.
Hindi espesyal na trabaho agad ang ibinigay kay Jun.
Sa halip, inayos muna niya ang sistema para sa lahat ng manggagawa.
“Kung tutulong ako sa’yo lang,” sabi niya kay Jun, “hindi mo magugustuhan, ‘di ba?”
Napangiti siya.
“Mas maganda po kung lahat.”
“Exactly.”
Ginawang regular ang mga qualified long-term workers.
Inayos ang insurance.
Safety benefits.
At training.
Si Jun naman, dahil mahusay at responsable sa trabaho, nabigyan ng pagkakataong mag-training bilang site safety officer.
“Ma’am, hindi po ako college graduate.”
“Hindi ibig sabihin hindi ka maaaring matuto.”
Nag-aral siya sa gabi.
Nag-training.
At makalipas ang isang taon, naging certified safety supervisor.
Pero hindi iyon ang pinakanagpabago sa barangay.
Nagbigay si Doña Emilia ng maliit na bakanteng lote malapit sa palengke para gawing community animal shelter.
Hindi ipinangalan sa kumpanya.
Si Sophie ang pumili ng pangalan.
Bahay ni Shadow.
Si Jun ang isa sa mga volunteer na namamahala rito.
May low-cost vaccination.
Spay-and-neuter program.
At adoption days.
Ang pinakaunang nag-volunteer?
Si Mang Rudy.
Isang hapon, nakita ni Jun itong nagdadala ng isang sako ng cat food.
“Kuya Rudy?”
“Donation.”
Napangiti si Jun.
“Akala ko walang silbi ang pusa?”
Napakamot sa ulo ang lalaki.
“Wag mo nang ipaalala.”
Tumawa sila.
Maya-maya, lumapit si Shadow at kumiskis sa paa ni Rudy.
Napayuko ang lalaki.
“Kung hindi dahil sa’yo, baka…”
Hindi niya natapos.
Hinaplos niya ang pusa.
“Salamat.”
Makalipas ang ilang buwan, inilagay ni Mang Rudy sa harap ng tindahan niya ang maliit na mangkok ng tubig para sa mga pusang gala.
Napansin iyon ni Jun.
“Uy.”
“Huwag kang maingay.”
“Wala akong sinabi.”
“Ngumingiti ka.”
“Mainit kasi.”
Sabay silang tumawa.
Isang gabi, matapos ang trabaho, nakaupo si Jun sa harap ng Bahay ni Shadow.
May batang pumunta kasama ang ina.
“Kuya, pwede po bang ampunin namin siya?”
Tinuro nito ang isang maliit na kuting.
Lumuhod si Jun.
“Promise mong aalagaan?”
“Opo.”
“Hindi laruan ang pusa.”
“Opo.”
“Kapag nagkasakit?”
“Dadalin namin sa vet.”
Ngumiti siya.
“Sige.”
Habang pinapanood niyang yakapin ng bata ang kuting, naalala niya ang lahat ng taong tumawa sa kaniya.
Mahirap ka na nga, nagpapakain ka pa ng hayop.
Pero hindi naman naging mahirap si Jun dahil nagbibigay siya.
Sa kabaligtaran—
ang kakayahan niyang magbigay kahit kaunti lang ang mayroon siya ang siyang nagpatunay kung gaano siya kayaman sa puso.
At si Shadow?
Madalas pa rin itong dalhin ni Sophie sa shelter.
Kapag nakikita si Jun, agad tumatakbo palapit.
Isang araw, nagtanong ang bata:
“Kuya Jun, sa tingin n’yo po ba alam ni Shadow na iniligtas n’yo siya?”
Napangiti si Jun.
“Hindi ko alam.”
“Pero iniligtas din niya kayo.”
Napaisip siya.
“Higit pa.”
“Paano?”
Tumingin siya sa shelter.
Sa bagong trabaho niya.
Sa mga kapitbahay na ngayo’y nagdadala ng pagkain para sa mga hayop.
At sa mga taong natutong huwag agad kutyain ang kabutihang hindi nila naiintindihan.
“Hindi lang ako ang iniligtas niya.”
Dahil ang kabutihan ay minsan mukhang walang kabuluhan sa mata ng ibang tao. Maaari kang pagtawanan dahil nagbibigay ka kahit kaunti lang ang mayroon ka. Ngunit hindi natin alam kung kailan ang isang buhay na iniligtas natin ngayon ang magiging dahilan upang may ibang buhay namang mailigtas bukas. Ang tunay na yaman ay hindi kung gaano karami ang kaya nating itago para sa sarili—kundi kung gaano tayo kahandang magbahagi kahit walang kasiguraduhang may babalik.
Kung ikaw si Jun at ang natitira mong pera ay pambayad sana sa sariling kuryente, gagastusin mo pa rin ba iyon upang mailigtas ang isang sugatang pusang gala? Ibahagi ang sagot mo sa comments.
